Yorgunluktan Belki

Ne kadar da sever gibiydim hayatı oysa...Belki hayallerim yüzünden belkide görmediklerim.Uyumak hayattan çalmak derdim buna inanırdım.Günler geçti yıllar geçti uzatmadan söylemek gerekirse erken büyüdüm belki ve uyumak hayattan bir nebze kaçışa döndü...Uyku hizasında yaşadığım hayat mutlu olma sanrısını belleğime yerleştirdi.
Nasılda severdim hayatı oysa...En önemlisi hayallerim vardı, belli belirsiz arkadaşlarım, sevgilerim,kendimi sevdirmek için söylediğim çocukluk yalanlarım yani kendimin sandığım hayatım vardı fakat ben ne gerçek benle beraberdim ne de bencil kendi kendime...Müstakbel bir güvensizliğim vardı ama karşımdaki yüzlerin naylon olduğunu bir türlü anlamamıştım...
Şimdi yalnızım herkes kendince kendi hayatında,aslında sadece şimdi değil ben hep yalnızdım da farkındalık başka bir duygu sanırım
Uyku hizasında yaşadım,yaşadıklarım bana ait değil ama benim yaşadıklarım onlar.

Anlamadığımda bu inkarım bu yüzden belki...